تبلیغات

محصولات ویژه


تصویر ثابت




حضرت امامزاده جعفرابن موسی الکاظم(ع) - امامزاده جعفربن موسی (ع) کیست؟
هرچند تعداد واقعی فرزندان امام موسی بن جعفر(ع) و نیز مدفن واقعی آنان در کتب تاریخ و سیره در هاله ای از ابهام قرار دارد و عالمان نسب شناس نتوانسته اند تعداد یقینی فرزندان آن امام همام را مشخص کنند؛ ولی می توان دریافت که حضرت کاظم(ع) نسبت به سایر ائمه (ع)فرزندان زیادتری داشت. برخی از مورخان تعداد آنان را تا 60 نفر ذکر کرده اند،(4) ولی اغلب مورخان تعداد فرزندان آن حضرت را 37 نفر دانسته اند(5) و بدیهی است که اغلب آن بزرگواران، برادران ناتنی امام رضا(ع) به شمار می روند. با مطالعه تاریخ آنچه مسلم است، اینکه یکی از فرزندان امام کاظم(ع)، امامزاده جعفر است.
از کسانی که این امامزاده را از فرزندان بلافصل امام کاظم(ع) ذکر کرده اند، شیخ عباس قمی است(6). مؤلف کنز الانساب، تعداد فرزندان امام هفتم را 42 تن ذکر کرده و در ادامه نوشته است:
«چون مأمون، حضرت علی بن موسی الرضا را از مدینه به شهر طوس دعوت نمود، جمله فرزندان و فرزندزادگان حضرت امام کاظم(ع) به تدریج از بغداد رو به ولایت خراسان نهادند، من جمله تعدادی از این بزرگواران همچون جعفر و ابراهیم و... چون به ناحیه ساوجبلاغ رسیدند، دشمنان از عقب آمدند و مجادله بسیار کردند و آخر الامر حسن بن موسی الکاظم (ع)را شهید کردند و به بعضی هم جراحت رسیده بود و چون شب درآمد، لاعلاج روی به اطراف نهادند. اما جعفر بن موسی الکاظم (ع)که در حین دفاع مجروح گردیده بود، در توابع ورامین به موضع سناردک( مکان فعلی) در اثر شدت جراحات وارده به شهادت رسید.»
مؤلفان ریاض الانساب و تاریخ خوار و ورامین نیز این نکته را تأیید می کنند.(7) علامه نسابه، آیت الله سید شهاب الدین مرعشی نجفی در جواب سؤال دو تن از علمای پیشوای ورامین درباره هویت امامزاده جعفر، این گونه اظهار نظر فرموده است:
«امامزاده جعفر از فرزندان بلافصل حضرت موسی بن جعفر(ع) می باشند که در قریه خوار در اطراف مدینه منوره زندگی می کردند. جمعی از آن قریه تصمیم گرفتند به خدمت حضرت علی بن موسی الرضا (ع)در مرو مشرف شوند و امامزاده جعفر را به سرپرستی خودشان انتخاب نمودند. چون ایشان عالم و دانشمند و زاهد بودند و به این قصد حرکت کردند، وقتی به ایران آمدند، مأمون حضرت رضا (ع)را شهید کرده بود. مأمورین مأمون، با این گروه در اطراف ساوه جنگیدند. عده ای از این جمع در آن درگیری شهید شدند. امامزاده جعفر در حین مبارزه با مأمورین مأمون، در این جنگ مجروح شدند و با همان حالت بدان نواحی تشریف برده و در محل سناردک در اثر همان مجروح بودن شربت شهادت نوشیدند.»(8)
کاتب نسخه خطی تاریخ خوار و ورامین می نویسد:
« امامزاده جعفر در سناردک، در منزل مردی به نام جلال الدین به تاریخ 15 جمادی الثانی 217 قمری رحلت نموده است و سپس در گورستان محل مدفون شد.»(9)
نکاتی که از زندگانی این امامزاده جلیل القدر به دست می آید، عبارت اند از:
1. وی از فرزندان بلافصل امام هفتم(ع) است و درباره مدفن وی تردیدی نیست که موضع کنونی، مدفن او است.
2. درباره محل جراحت آن بزرگوار- ساوجبلاغ یا ساوه- اختلاف است. آنچه مسلم است اینکه وی در اثر شدت جراحت، در این مکان فعلی شربت شهادت نوشیده است.
3. شهادت امامزاده جعفر در سال 217 بعید به نظر می رسد؛ زیرا مهاجرت سادات و علویان را به سرزمین ایران می توان به چهار گروه و دسته کلی تقسیم کرد:
دسته اول، سادات و علویانی هستند که در زمان حجاج بن یوسف ثقفی به ایران مهاجرت کردند.
دسته دوم، سادات و علویانی بودند که در زمان ولایتعهدی امام رضا (ع)به عشق دیدار آن حضرت به ایران مهاجرت کردند؛ ولی اغلب آنان
موفق به زیارت حضرت نشدند. آنان در بین راه با شنیدن خبر شهادت امام رضا (ع)و در اثر درگیری با مأموران عباسی، به دست آنان شهید شدند و یا فرار کردند و بعدها در اثر بیماری از دنیا رفتند.
گروه سوم، سادات و علویانی هستند که در قیام های مسلحانه علیه خلفای اموی و عباسی شرکت داشتند و بعد از شکست قیامشان، از خوف خلفای عصر به ایران پناهنده شدند.
دسته چهارم، ساداتی بودند که در زمان حکومت علویان در طبرستان و گیلان به ایران مهاجرت کردند و برای همیشه ماندگار شدند.(10)
امامزاده جعفر(ع) طبق اظهارات عالمان نسب، از دسته دوم به شمار می آید که برای دیدار برادر بزرگوارش عازم ایران شد؛ ولی در میان راه، به دست دشمنان مجروح و در اثر شدت جراحت شهید شد. اگر آن بزرگوار بعد از شهادت امام رضا(ع)، در سال 203 ق. مجروح شده باشد، آن وقت رحلت وی، چهارده سال پس از شهادت حضرت رضا(ع) است که درست به نظر نمی رسد، مگر آنکه امامزاده جعفر (ع)دیگری باشد که آن هم نیاز به تحقیق و بررسی کامل تری دارد.
اهالی محترم پیشوا معتقدند که امامزاده جعفر(ع) بعد از مجروح شدن، به این موضع پناه آورده و سپس شهید شده است و هم اکنون محل شهادت او را «شهیدگاه» می نامند و این مکان در نزد اهالی آن سامان، احترام و قداست خاصی دارد. میان شهیدگاه و محل تدفین و مرقد کنونی او، فاصله است.
از تاریخ دقیق شهادت وی، اطلاعی در دست نیست؛ ولی بی گمان شهادت آن بزرگوار در بین سال های 203 و 204 ق. بوده است.
از تاریخ اولیه بنای بقعه نیز اطلاعی نداریم. ساخت اولین بنای باشکوه بر روی مرقد پاک آن حضرت، در دوران صفوی صورت پذیرفته است. مدفن آن بزرگوار در این ناحیه باعث شد تا هسته اولیه شهر پیشوا پدید آید. گنبد نورانی امامزاده، مشرف بر تمام نقاط شهر و مناطق اطراف است و ساختمان آن در بافت معماری و اقتصادی منطقه تأثیر به سزایی داشته است.
راسخون
لینک در دنبالک ها
4. منتهی الآمال، حاج شیخ عباس قمی، ج2، ص 223؛ عمدة الطالب، ابن عنبه، ص 185-187.
5. اعلام الوری باعلام الهدی، شیخ ابوعلی الفضل بن حسن الطبرسی، ص 312؛ الارشاد، شیخ مفید، ترجمه استاد رسولی محلاتی، ج2، ص 236؛ الفصول المهمة فی معرفة الائمه، ابن صباغ، علی مالکی مکی، ج2، ص 960؛ کشف الغمه، علی بن عیسی اربلی، ج3، ص 38.
6. ر.ک: منتهی الآمال، ج2، ص 223.
7. آشنایی با سلاله پاکان، ص 43-47( با تلخیص).
8. همان، ص 86.
9. همان، ص 44.
10. دایرة المعارف تشیع، ج2، ص 392.

منبع:نشریه فرهنگ کوثر، شماره 77.






طبقه بندی: امامزاده جعفربن موسی (ع)، 
برچسب ها: امامزاده جعفربن موسی (ع) کیست؟،  
دنبالک ها: امامزاده جعفربن موسی (ع) کیست؟،  

تاریخ : دوشنبه 1 دی 1393 | 06:50 ب.ظ | نویسنده : مهدی خادمی | نظرات
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • پارک هتل